Maroko
Królestwo Maroka
Al-Mamlaka al-Magribija |
 |
Ludność |
Liczba ludności: |
31167783 |
Grupy etniczne: |
Berberowie i
Arabowie 99.1%, Żydzi 0.2%, pozostali |
Grupy wyznaniowe: |
muzułmanie sunnici 98.7%, katolicy 1.1% |
Średnia długość życia mężczyzn: |
67.49 lat |
Średnia długość życia kobiet: |
72.08 lat |
Przyrost naturalny: |
1.68 |
Analfabetyzm: |
56% |
Oświata i edukacja: |
obowiązkowa: 7-13 l. |
Język:arabski, używane też dialekty
berberyjskie.
Zdrowie, bezpieczeństwo:Z pewnymi wyjątkami w Maroku brak jest poważnych zagrożeń
sanitarno-epidemiologicznych i dlatego szczepienia ochronne nie są wymagane.
Warto jednak pamiętać, że niekiedy zdarzają się tam przypadki cholery. Ze
względu na odmienne zwyczaje higieniczne turysta może zachorować w Maroku na dur
brzuszny i inne choroby biegunkowe. Korzystanie z wody ze zbiorników
retencyjnych, położonych na wysokości poniżej 1500 m n.p.m., może spowodować
zarażenie się leptospirozą. Występują także ameba i pasożyty. Dlatego też
turyści powinni pić wyłącznie wodę przegotowaną bądź mineralną, a owoce i
warzywa starannie myć i obierać przed spożyciem. Przed podróżą należy zaopatrzyć
się w środki przeciwko dolegliwościom żołądkowym i biegunce. (Są one również
dostępne w miejscowych aptekach).
Obyczaje:Samotnym kobietom odradza się przyjeżdżanie do Maroka
na prywatne zaproszenia obywateli marokańskich. Należy być świadomym, że
niezalegalizowane związki są w Maroku zagrożone sankcją karną i mogą narazić
kobietę na poważne kłopoty. W razie podjęcia mimo wszystko decyzji o
przyjeździe, należy bezwzględnie zostawić rodzinie dokładne dane osoby
zapraszającej (imię, nazwisko, adres i numer telefonu), informacje na temat daty
powrotu oraz miejsca przekroczenia granicy Maroka, celem ułatwienia ewentualnych
poszukiwań. Władze marokańskie nie wymagają posiadania międzynarodowego prawa
jazdy ani ubezpieczenia osobowego. Właściciele pojazdów muszą natomiast wykupić
"zieloną kartę". Poza "zieloną kartą" inne polisy polskich towarzystw
ubezpieczeniowych nie są uznawane. Kierowcy powinni być bardzo ostrożni,
ponieważ przepisy ruchu drogowego są w Maroku w sposób rażący łamane. Z
powyższych względów należy unikać prowadzenia samochodu nocą. Autostrady (Rabat
– Casablanca – Settat w kierunku Marrakeszu; Rabat – Larache – Sidi al-Yamani w
kierunku Tangeru; Rabat – Meknes – Fez) są płatne na rogatkach, podobnie jak we
Francji (koszt przejazdu: od 5 do 50 DH, w zależności od długości trasy).
Napaści na turystów należą w Maroku do rzadkości, natomiast drobne kradzieże
(złodzieje poruszają się na motorach) i włamania do samochodów są zjawiskiem
dosyć częstym, podobnie jak kradzieże kieszonkowe na zatłoczonych bazarach
(souk) oraz w centrach dużych miast. Należy unikać ubogich, oddalonych od
centrum dzielnic, miejsc ustronnych (zwłaszcza po zmroku) oraz nie zostawiać
niczego na widocznym miejscu w pojeździe. Kierowcy nie powinni zabierać
przygodnych pasażerów. W myśl obowiązującego w Maroku prawa kierowca odpowiada
zarówno za pasażerów, jak i za przewożone przez nich towary, np. narkotyki.
Pojazdy z zainstalowanymi skrytkami są często rekwirowane pod zarzutem, że
służyły do przemytu niedozwolonych towarów. Północ Maroka (góry Rif, okolice
Tangeru, Tétouanu, Chefchaouen, Nador, Oujda) jest regionem uprawy konopi
indyjskich i handlu narkotykami. Turyści przebywający w tych regionach powinni
wystrzegać się handlarzy tym towarem, którzy często są konfidentami policji.
Odradza się również nawiązywania przygodnych znajomości lub też przyjmowania
zaproszeń do domów przypadkowo poznanych osób. Cudzoziemiec, zwłaszcza w
miastach o dużym natężeniu ruchu turystycznego, jest narażony na zaczepki
przygodnie spotkanych pseudoprzewodników, którzy oferują swoje usługi. Należy
grzecznie, ale stanowczo odmawiać. Samotnie poruszające się kobiety mogą być
narażone na zaczepki mężczyzn. W Maroku kobieta powinna generalnie unikać
samotnego podróżowania, w ostateczności powinna mówić, że ma dołączyć za chwilę
do grupy. Policja cieszy się dużym autorytetem i zwrócenie się do
funkcjonariusza o interwencję zwykle powoduje zniknięcie intruza. Nie ma
ograniczeń w podróżowaniu po kraju, można wyruszyć również na Saharę Zachodnią.
Istnieje tam dobrze rozwinięta infrastruktura turystyczna, trzeba jednak
poruszać się wyłącznie główną drogą wzdłuż wybrzeża, pustynia jest bowiem
zaminowana. Na całej trasie Tan-Tan – Tarfaya – Dakhla znajdują się liczne
posterunki kontrolne. Wycieczki po pustyni należy odbywać tylko z przewodnikiem
znającym dobrze tamtejsze szlaki. Turyści udający się tranzytem przez Maroko do
krajów sąsiednich powinni wiedzieć, że granica lądowa z Algierią jest zamknięta
(przejazd do Algierii można odbyć jedynie samolotem). W Maroku nie ma możliwości
uzyskania wizy algierskiej. Choć granica z Mauretanią jest otwarta od 2002 r.,
to zaleca się jednak unikanie podróży drogą lądową. Przejazd do Mauretanii
odbywa się z miasta Dakhla na Saharze Zachodniej w zorganizowanym konwoju,
składającym się z wielu pojazdów, pod eskortą wojska marokańskiego, aż do
posterunku granicznego z Mauretanią (ok. 350 km). Nie należy oddalać się od
konwoju, bowiem poza głównym szlakiem przejazdu teren jest zaminowany. Podróż
trwa aż 3 dni, trzeba więc przygotować odpowiednie zapasy żywności i wody oraz
paliwa. Konwój wyrusza z posterunku kontrolnego przy wjeździe do Dakhli we
wtorki i piątki. Formalności przy przekraczaniu granicy marokańsko-mauretańskiej
zaczynają się w już w Dakhli i są bardzo uciążliwe oraz długotrwałe. W przypadku
podróży lotniczej z Maroka do Mauretanii uzyskanie wizy mauretańskiej
uzależnione jest m.in. od posiadania biletu lotniczego z oznaczonymi datami
wylotu i powrotu. W Maroku obowiązują szczególne normy prawne i zwyczajowe:
zakaz wstępu do meczetów dla niemuzułmanów (złamanie tego zakazu może narazić
obcokrajowca na duże nieprzyjemności; dla turystów udostępniony jest jedynie
meczet Hasana II w Casablance – można go zwiedzać za opłatą ok. 100 DH
codziennie z wyjątkiem piątku, który jest dniem świętym dla wyznawców islamu);
zakaz jedzenia, picia i palenia w miejscach publicznych od wschodu do zachodu
słońca podczas ramadanu, tj. muzułmańskiego miesiąca postu (w roku 2003 ramadan
ma przypadać na okres od 26 października do 25 listopada). Należy unikać
zachowań mogących urazić wyznawców islamu. Za szokujące mogą uchodzić zbyt
swobodne stroje, zwłaszcza u kobiet (np. krótkie spódnice, bluzki z odkrytymi
ramionami, szorty, zbyt obcisłe ubrania). Nie zaleca się noszenia takich strojów
(dotyczy to również zbyt krótkich spodni u mężczyzn) zwłaszcza podczas podróży
na południe kraju.
Źródło: MSZ i WorldAlmanach (dane zebrane w 2006 r.)
Temperatura (st. C) | Opady (mm/m2) |
|
I |
 |
8 |
|
II |
 |
8 |
|
III |
 |
15 |
|
IV |
 |
17 |
|
V |
 |
18 |
|
VI |
 |
21 |
|
VII |
 |
28 |
|
VIII |
 |
28 |
|
IX |
 |
27 |
|
X |
 |
20 |
|
XI |
 |
17 |
|
XII |
 |
8 |
|
I |
 |
70 |
II |
 |
70 |
III |
 |
60 |
IV |
 |
50 |
V |
 |
30 |
VI |
 |
10 |
VII |
 |
0 |
VIII |
 |
0 |
IX |
 |
20 |
X |
 |
50 |
XI |
 |
80 |
XII |
 |
90 |
|
|